Krzysztof Adamczak

W ostatnim tygodniu pisaliśmy o tym, że rynek szykuje się do odbicia na parach złotówkowych i faktycznie ostatnie sesje przyniosły nam dynamiczny ruch w górę. Naszej walucie przede wszystkim ciążą globalny sentyment, zwłaszcza w odniesieniu do Rosji oraz FEDu. 

Dobrze już było. Wiele wskazuje na to, że właśnie jesteśmy świadkami zarysowania dołków na parach złotówkowych. Najsłabiej z wielkich radzi sobie funt, zdecydowanie najlepiej frank. Inwestorzy wyczekują na zmiany retoryki zarówno wewnątrz FED, jak i EBC.

Za nami intensywny tydzień, który miał wiele namieszać na rynkach. Nawał decyzji banków centralnych, połączony z końcówką roku, miał potencjał, by rozruszać ten ostatni raz rynki. I choć na nudę nie można było narzekać, to wykresy w tym wszystkim zachowały raczej spokój.

Gdy wydawało się, że złoty wreszcie odnalazł własne dno, że będzie miał się od czego odbić, że to już ten moment. Może nawet uda się odrobić część strat. Wtedy pojawia się rodzimy bank centralny i rzuca mu kolejną ciężką kotwicę. Globalnie wszyscy żyją nadzieją, że inflacja zacznie spadać, że Omikron nie taki straszny, jak go malują, że ryzyka geopolityczne przejdą bokiem.

Ostatnie dwa tygodnie na rynkach upłynęły pod dyktando banków centralnych. Mieliśmy miałkie EESC, istotne FOMC, przełomowe RPP oraz pozostawiające wiele do życzenia MPC. Złoty wciąż radykalnie słaby.