Krzysztof Adamczak

Gdy wydawało się, że złoty wreszcie odnalazł własne dno, że będzie miał się od czego odbić, że to już ten moment. Może nawet uda się odrobić część strat. Wtedy pojawia się rodzimy bank centralny i rzuca mu kolejną ciężką kotwicę. Globalnie wszyscy żyją nadzieją, że inflacja zacznie spadać, że Omikron nie taki straszny, jak go malują, że ryzyka geopolityczne przejdą bokiem.

Ostatnie dwa tygodnie na rynkach upłynęły pod dyktando banków centralnych. Mieliśmy miałkie EESC, istotne FOMC, przełomowe RPP oraz pozostawiające wiele do życzenia MPC. Złoty wciąż radykalnie słaby.

Po raz kolejny ostatni tydzień miesiąca przynosi osłabienie naszej waluty. Wszystko wskazuje, że to nie koniec ciężkich czasów dla złotego. Na rynkach weszliśmy w czas decyzji. Już w przyszłym tygodniu posiedzenia banków centralnych w Polsce, Wielkiej Brytanii oraz w Stanach Zjednoczonych. EBC decyzje ma za sobą.

Kończący się tydzień jest wielowymiarową klęską naszej waluty. Już nie chodzi tylko o to, ile złoty stracił od poniedziałku. Naruszone zostały istotne poziomy, bank centralny kolejny raz został w tyle za sąsiadami z koszyka, a ostatnie wydarzenia na świecie nie wróżą świetlanej przyszłości naszej walucie.

Złoty po fali umocnienia z przełomu miesiąca na nowo zaczął tracić na wartości. Wystarczająco skutecznie, by wymazać praktycznie cały ruch aprecjacyjny. Okazuje się, że rynek zbyt wcześnie uwierzył w rozsądek Narodowego Banku Polskiego. Naszej walucie nie pomaga również ostania moc dolara.