Maciej Przygórzewski

Indeksy koniunktury w dalszym ciągu potwierdzają nadejście trudniejszych chwil na rynkach. Dane z Polski wypadają lepiej od średniej dla strefy euro, ale wciąż nie można ich nazwać dobrymi. Złotemu w dalszym horyzoncie mogą również ciążyć problemy dwóch polskich banków.

O ile  Polskę znów możemy opisywać jako zieloną wyspę, a nasz kraj pokazuje nadspodziewanie dobre wyniki, to nie wszędzie jest tak dobrze. W ostatnich dniach otrzymaliśmy kilka bardzo mocnych sygnałów, że w gospodarce światowej nie dzieje się najlepiej. Spadający popyt na ropę sugeruje, że zakładane tempo rozwoju nie będzie utrzymane. Spadająca rentowność długoterminowych obligacji pokazuje, że inwestorzy wybierają bezpieczniejsze aktywa. To wszystko układa się w niepokojący scenariusz dla giełdy.

Otrzymaliśmy dwa sygnały z Polski. Pierwszym jest zapowiedź obniżki podatków dla najgorzej zarabiających, natomiast drugi dotyczy wzrostu płacy minimalnej. Jeżeli ktoś jeszcze nie miał pewności, jak będzie wyglądał rok wyborczy, to teraz nie powinien mieć już żadnych wątpliwości. O ile wzrost płacy minimalnej wydaje się w miarę bezpiecznym posunięciem, to na tę chwilę nie wiemy, w jaki sposób zostaną sfinansowane braki w budżecie, wynikające z obniżenia podatków.

Amerykańskie podejście do polityki stóp procentowych ulega przewartościowaniu. Jeszcze nie tak dawno chciano dalej podnosić stopy, podczas gdy większość świata utrzymywała je na niezmienionym poziomie. Dzisiaj ta różnica w nastawieniu (do jednego z najistotniejszych czynników w gospodarce) coraz bardziej ciąży relatywnie mocnemu dolarowi, a wskaźniki makroekonomiczne w dużej mierze uzasadniają zmianę podejścia.

Regułą po eurowyborach są zmiany w organach władzy wykonawczej państw członkowskich. Wiele partii odsyła do Strasburga zasłużone i znane nazwiska. W Polsce dotyczy to relatywnie małej liczby osób ważnych dla gospodarki. Znacznie istotniejsze przetasowania obserwujemy w Austrii, gdzie oprócz eurowyborów zostało także przegłosowane wotum nieufności dla rządu.