Maciej Przygórzewski

Polska waluta wbrew oczekiwaniom części analityków wcale nie traci, mimo przyspieszenia obniżek stóp procentowych. Dane z rynku pracy nie zaskoczyły. Dobrze wypadł za to przemysł, który dał złotemu dodatkowe paliwo do wzrostów. W geopolityce tym razem chwilowo awersja do ryzyka.

Piątek przyniósł nam najtańsze euro od sierpnia. Dlaczego jednak polski złoty umacniał się, chociaż zabrakło ważnych odczytów? Część komentatorów wskaże prawdopodobnie na politykę monetarną. Od rana poznaliśmy duży pakiet danych z Chin, a ropa naftowa znów traci mimo pewnego uspokojenia na linii USA–Chiny.

Czarne złoto znów szuka dna, bojąc się konfrontacji USA i Chin. Dane z Niemiec dają chwilę oddechu na rynku. Złoto nie zwalnia tempa – coraz częściej pojawiają się pytania o zasięg tego ruchu.

Jeszcze we wrześniu, gdzie kurs dolara spadał poniżej 3,60 zł, wielu analityków zastanawiało się, gdzie jest dno. Obecnie, gdy kurs odbił się ponad 10 groszy, ten scenariusz jest rzadziej rozważany. W tle problemy korony norweskiej i szczęśliwy niski wzrost inflacji w Rumunii.

Na świecie dzieje się obecnie wiele rzeczy, które powodują, że na ropie mamy sporą przecenę, mimo tego, że surowiec już był relatywnie tani. Dobre dane z rynku pracy wspierają dolara kanadyjskiego. W konkurencji kto bardziej osłabi swoją walutę, ostatnie dni idą dla USA przez nadchodzące obniżki stóp procentowych.