Coś się kończy – Analiza techniczna z dnia 14.05.2021

Coraz więcej przesłanek mówi nam, że powoli kończy się największy eksperyment w historii polityki pieniężnej. Banki centralne wciąż zachowują pokerową twarz, jednak inwestorzy coraz bardziej wyczuwają blef. Złoty, jako aktywo ryzykowne, może mocno ucierpieć na zmianie wiatru.

Tabela. Maksima i minima głównych walut w PLN. Zakres: 10.03.2021 – 14.03.2021.

USDPLN

Wykres kursu dolara do złotego, interwał 1-godzinowy

Zaczynamy od dolara, bo to na nim w ostatnim czasie ogniskuje się cała uwaga inwestorów. Nie ma wątpliwości, że to Amerykanie prędzej, czy później dadzą sygnał do globalnej ucieczki z idyllicznego świata wykreowanego w ostatnich latach przez banki centralne. Jak na razie FED kurczowo broni stanowiska, że inflacja jest przejściowa, że to jeszcze nie pora na panikę, że nie zamierza niczego przyspieszać. Rzecz w tym, że Powell ma coraz słabsze karty w ręku i powoli przestaje to być tajemnicą. Ostatni odczyt inflacji w Stanach nie pozostawia złudzeń, era dodruku pieniądza bez żadnych konsekwencji po ponad dekadzie powoli się kończy. Pytanie, jak długo FOMC jest w stanie zaakceptować “przejściowość” wzrostu dynamiki ceny? Oraz gdzie leży granica bólu, ponieważ chyba nikt rozsądny nie wierzy, że środowy odczyt był szczytem.

Technicznie od tygodnia kurs USDPLN znajduje się w dość szerokiej konsolidacji. Co istotne, w tym czasie trzykrotnie zdołał zarysować dołek na podobnym poziomie, co może świadczyć o tym, że na zejście niżej nie ma zgody. A skoro nie w dół, to w górę – zgodnie z fundamentami. Pierwszy opór znajduje się dosyć blisko i jest on górnym ograniczeniem obecnego kanału. Obszar 3,76-3,7680 zł nie ma jednak większego wsparcia w szerszym obrazie, dlatego nie należy oczekiwać, by zbyt długo stawiał opór. Kolejny to jest lokalny szczyt powyżej 3,80 zł. Docelowym zakresem jednak może okazać się nawet atak na tegoroczne maksima tuż pod okrągłymi 4 zł. 

EURPLN

Wykres kursu euro do złotego, interwał 1-godzinowy

Wspólna waluta kolejny raz cierpi przez największą bolączkę Unii Europejskiej. Powoli, bardzo powoli, skrajnie powoli, wchodzimy w najważniejszy etap wdrażania programu odbudowy. Teraz czeka on na ratyfikację wszystkich państw członkowskich, potem krótka batalia prawna, co do wprowadzonych regionalnie zmian, rozpoczęcie procesu przyjmowania wniosków, techniczne rozwiązania przekierowania środków i gdzieś pewnie za rok – półtora program zacznie w pełni działać. Akurat w szczycie koniunktury, gdy inflacja pokaże już całe swoje uzębienie, UE zacznie pompować środki do gospodarki. Nawet Keynes uroniłby łzę. 

Technicznie na parze EURPLN znajdujemy się w krótkim, acz dynamicznym trendzie spadkowym, który doprowadził nas nawet poniżej dołka z początku kwietnia. Czysto teoretycznie moglibyśmy się pokusić nawet o atak na 4,45 zł, jednak ten scenariusz wydaje się mało prawdopodobny. Jeśli na początku przyszłego tygodnia uda się wyłamać obecną linię trendu – na kanwie kwietniowego wsparcia, które co prawda zostało naruszone, ale jeszcze nie trwale – powinniśmy zaobserwować szybki powrót w okolice podwójnego szczytu zarysowanego na przełomie kwietnia i maja. Dopiero reakcja na opór przy 4,59 zł pozwoli nam odpowiedzieć, jak się będzie zachowywał kurs w dłuższym terminie. 

GBPPLN

Wykres kursu funta do złotego, interwał 1-godzinowy

Ciekawie wygląda wykres GBPPLN. Funt ostatnimi czasy rządzi się własnymi prawami i jest walutą chyba najbardziej odporną na globalny sentyment. A przynajmniej nigdzie indziej lokalne czynniki nie pozostają tak istotne, jak nad Tamizą. 2021 rok przynajmniej na razie ewidentnie należy do szterlinga. Już w grudniu mieliśmy zalążek potężnego trendu, który wywindował kurs funta z pułapu 4,83 zł na poziomy ponad 60 groszy wyżej. Na przełomie marca i kwietnia mogliśmy się dopatrzyć formacji głowy z ramionami. To wrażenie zostało dopełnione tym, że faktycznie kurs się później załamał, mieliśmy wręcz książkowy zakres korekty, która zniosła wycenę brytyjskiej waluty z 5,46 zł na 5,20 zł. Gdzieś od początku drugiej dekady kwietnia znajdujemy się w ładnym kanale wzrostowym. I teraz warto się zastanowić, jakie to ma implikacje na przyszłość. Po pierwsze, choć formacja RGR, wygląda na wykresie całkiem ładnie i – co więcej – miała całkiem logiczne skutki, to jednak ciężko oprzeć się wrażeniu, że coś jest z nią nie tak. Nie ta skala, nie ten rozmiar. Za szybko się wypełniła, co pozwala wysnuć wnioski, że jej wpływ może być rozpatrywany jedynie w skali mikro. W szerszym ujęciu bardziej pasuje klasyczna teoria fal Elliotta, sugerująca zakończenie pierwszej części ruchu. Jeśli to okaże się prawdą, to książkowo druga fala może mieć jeszcze większy zakres. 

CHFPLN

Wykres kursu franka do złotego, interwał 1-godzinowy

Wokół franka w ostatnim czasie narosło sporo legislacyjnego zamieszania, które niewiele miało wspólnego ani z fundamentami, ani z techniczną analizą. Frank powoli staje się ubogim krewnym w gronie walut safe haven. Podświadomie cały czas jest zaliczany do tego grona, jednak coraz częściej trudno mu nadążać za pozostałymi członkami koszyka. Ma to jednak ciekawe implikacje, ponieważ jego wykres w stosunku do złotego staje się przez to coraz bardziej techniczny. Kurs franka znajduje się obecnie w wąskim kanale spadkowym, który tak naprawdę został rozrysowany wiele tygodni temu i od tego czasu wielokrotnie go respektował. Warto zauważyć, że do tej pory wejście do kanału oznaczało chwilową konsolidację, a jego wyjście kontynuację wcześniejszego ruchu z odpowiednim przyspieszeniem. Podobnego scenariusza możemy się spodziewać i tym razem, choć analiza wcześniejszych wykresów raczej sugeruje, że to złoty znajdzie się w przyszłym tygodniu w defensywie.