Adam Fuchs

Po trudnym okresie dla złotego w połowie kwietnia zdołał on wrócić do życia i wymazać większą część wcześniejszych strat. Aprecjacja PLN jest w dużej mierze związana z osłabieniem USD na szerokim rynku. Może to wskazywać, że rodzimej walucie w krótkim i średnim terminie będzie coraz trudniej samodzielnie generować zyski. Spadki na ropie dają nadzieję na mniejszą presję inflacyjną.

Po dosyć niemrawych kilku tygodniach wraz z marcem na rynek walutowy wróciły emocje. Związane są one z osłabieniem dolara, a równocześnie wzmocnieniem złotego. Jednak PLN ma problem z przebiciem niezwykle istotnych wsparć na parach z głównymi walutami. Natomiast coraz większym blaskiem wręcz oślepia złoto.

Początek miesiąca należał do USD, ale aprecjacja dolara wyraźnie wyhamowała. Stanowi to dobrą wiadomość dla złotego, który jest chwiejny, ale utrzymuje najważniejsze pozycje na froncie z głównymi walutami. Ropa wraca do wzrostów, co nie wróży dobrze dezinflacji.

W trakcie poszukiwania informacji o rynku walutowym możemy trafić na określenie „waluty surowcowe” (commodity currencies). Odnosi się ono do dewiz reagujących w znaczący sposób na zmianę cen surowców. Powiązanie wynika z silnego oparcia gospodarek tych krajów na eksporcie kopalin lub innych produktów pochodzących z wydobycia. Główne waluty tej kategorii to: dolar australijski (AUD), dolar nowozelandzki (NZD), dolar kanadyjski (CAD) i korona norweska (NOK).

Dzisiejszy pakiet danych z Chin sugeruje, że powrót drugiej gospodarki świata na tory stabilnego rozwoju nie będzie łatwy do osiągnięcia. Natomiast brytyjskie odczyty wskazują na jeszcze trudniejszą ścieżkę Wyspiarzy. Inflacyjne publikacje z USA, które miały zatrząść rynkiem, okazały się kapiszonem. Czy dzisiejsza dynamika cen producentów wyrwie kursy z konsolidacji?