Adam Fuchs

Presja na rynku długu nie słabnie – rentowności amerykańskich 10-latek przekroczyły 5%. Rynkowa awersja do ryzyka nie ustępuje, a złoty pozostaje w defensywie. Tymczasem z Chin napłynął kolejny, mocno mieszany zestaw danych makroekonomicznych.

Wakacyjny czas na rynku walutowym to zdecydowanie nie był sezon ogórkowy. Na części FX podwyższona zmienność z lata skutkuje wejściem we wrześniu w układy konsolidacyjne. Wciąż czekamy na impuls, który ma szansę nadać kierunek notowaniom i niewykluczone, że otrzymamy go już w najbliższą środę. Impulsów nie ma dość para USD/JPY, która gwałtownie zmieniła front.

Polski złoty znalazł się pod presją niewidzianą od wielu miesięcy. Skutkuje to wyznaczaniem nowych maksimów na parach z głównymi walutami, a kolejne fale deprecjacji PLN niekoniecznie łączą się z umocnieniem USD na szerokim rynku. Może to oznaczać, że inwestorzy stracili zaufanie do rodzimej waluty, co utrudnia jej powrót do równowagi.

Podobno porozumienie jest już naprawdę za rogiem Cieśniny Ormuz. Przynajmniej rynki są o nim przekonane, chociaż żarliwość tej wiary nie rozkłada się równomiernie. Czy nowy szef Fed przekona Komitet do swojego spojrzenia na świat? Czy może piątkowe trzy wiedźmy staną się katalizatorem odwrotu? Przed nami gorący tydzień.

W analizie przed 3 tygodniami zadałem pytanie, czy dolar zrobił sobie tylko przystanek przed kolejnym krokiem umocnienia? Na początku czerwca wreszcie wykonał ten ruch, a kurs EUR/USD wyznaczył 2-miesięczne minima. Mimo wszystko był to wciąż bardziej kroczek, po którym szybko nastąpiło zawahanie. Czy USD już się nasycił, czy może raz jeszcze przez chwilę zagra w chowanego, aby uderzyć ze zdwojoną siłą?