Adam Fuchs

W ostatnim czasie złotemu bardzo trudno szukać wspierających go czynników wewnętrznych. Kiedy do tego coraz mocniejszą presję wywiera globalny sentyment, to sytuacja staje się nie do pozazdroszczenia. Nadziei można upatrywać w gwałtowności ostatniej przeceny PLN, która powoli rodzi szansę do wykreowania przynajmniej konsolidacji.

Naprawdę rzadko waluta poddawana jest tak dużej presji, z jaką w ostatnich dniach musi się mierzyć PLN. Splot niefortunnych zdarzeń nie tyle osłabił złotego, ile zgniótł i wytarł nim podłogę. W ciągu tygodnia kursy do głównych walut poszybowały o kilkanaście groszy. Czy jeszcze tli się jakaś nadzieja dla PLN?

Na wykresach powoli można zauważyć wakacyjny ton. Sesyjne zmiany potrafią zrobić wrażenie na niewtajemniczonych (i dać zarobić day traderom), ale ostatecznie kursy usilnie wracają w podobne rejony. Powoli sierpień staje się miesiącem konsolidacji, ale niekoniecznie na rynku ropy, której nieustające wzrosty zaczynają rzucać ciemne chmury na dezinflację.

Ostatnie miesiące to pasmo sukcesów złotego, którego kursy do najważniejszych walut zeszły do poziomów sprzed pełnoskalowej rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Często pomagał mu w tym słabnący dolar, ale witalność PLN tak naprawdę dla wszystkich pozostawała w pewnym stopniu zagadką. Chociaż już wielokrotnie wieszczono koniec aprecjacji naszego orła, a on nic sobie z tego nie robił, to ostatnie dni ponownie sugerują przynajmniej rozważenie poważniejszej korekty w trendzie umocnienia złotego.

Chociaż trudno nam to sobie wyobrazić, to inflacja powoli przynosi  też pozytywne niespodzianki (niestety z dalekiego rejonu). Kolejne dane z Niemiec potwierdzają, że motor napędowy UE funkcjonuje na niskich obrotach. Poranny pozytywny giełdowy sentyment nie znajduje przełożenia na rynek walutowy.