Adam Fuchs

Na wykresach złotego do głównych walut możemy zaobserwować korektę wcześniejszego osłabienia PLN, a powoli można myśleć nawet o czymś więcej. Niestety jest zdecydowanie za wcześnie na ogłaszanie trwałego sukcesu rodzimej waluty, ponieważ dolar cały czas myśli o wybiciu ważnego wsparcia na EUR/USD.

Kalendarz makro nie rozpieszcza nas na początku tygodnia. Jednakże wszelkie odczyty mogłyby okazać się bez znaczenia przy najważniejszym wydarzeniu, jakim niewątpliwie będzie posiedzenie FOMC. Nie oznacza to, że rynek zamierza czekać na decyzję Amerykanów z założonymi rękami, ponieważ taki okres to doskonały moment na rozgrywanie rynkowych emocji.

W ostatnim czasie złotemu bardzo trudno szukać wspierających go czynników wewnętrznych. Kiedy do tego coraz mocniejszą presję wywiera globalny sentyment, to sytuacja staje się nie do pozazdroszczenia. Nadziei można upatrywać w gwałtowności ostatniej przeceny PLN, która powoli rodzi szansę do wykreowania przynajmniej konsolidacji.

Naprawdę rzadko waluta poddawana jest tak dużej presji, z jaką w ostatnich dniach musi się mierzyć PLN. Splot niefortunnych zdarzeń nie tyle osłabił złotego, ile zgniótł i wytarł nim podłogę. W ciągu tygodnia kursy do głównych walut poszybowały o kilkanaście groszy. Czy jeszcze tli się jakaś nadzieja dla PLN?

Na wykresach powoli można zauważyć wakacyjny ton. Sesyjne zmiany potrafią zrobić wrażenie na niewtajemniczonych (i dać zarobić day traderom), ale ostatecznie kursy usilnie wracają w podobne rejony. Powoli sierpień staje się miesiącem konsolidacji, ale niekoniecznie na rynku ropy, której nieustające wzrosty zaczynają rzucać ciemne chmury na dezinflację.