Adam Fuchs

Rodzima waluta osuwa się w swej niemocy. Trudno szukać dla niej wsparcia lokalnie, gdyż inwestorzy koncentrują się w tej chwili na kwestiach inflacyjnych i oczekiwaniach wobec banków centralnych. NBP mówi jasno, że żadnych zmian nie ma na horyzoncie. Jeżeli dodamy do tego negatywny sentyment, który (choć nie tylko on) wzmacnia dolara, to mamy receptę na deprecjację złotego.

Lipiec dla rodzimej waluty zaczyna się od znacznej przeceny. Do pewnego momentu słabnący złoty korelował z umacniającym się dolarem, ale wyhamowanie USD nie zatrzymało szczególnie naszego orła w zniżaniu lotu. Łączy się on w bólu z innymi walutami rynków wschodzących, które co rusz obrywają przy bardzo zmiennych rynkowych nastrojach.

Kolejne tygodnie należą do polskiego złotego. W dalszym ciągu umacniał się on w stosunku do głównych walut, co skutkowało wyznaczeniem tegorocznych minimów. Chociaż można dostrzec już próby wyłamania tego trendu, to wciąż nie możemy wykluczyć, że jest to jedynie korekta. Wiele zależy od kolejnych odczytów makro (w szczególności inflacji) i podejścia bankierów centralnych do przyszłości.

Maj niewątpliwie należał do polskiego złotego, który znacznie poprawił swoją pozycję na forexie. Chociaż w głównej mierze wynikało to z czynników zewnętrznych, m.in. słabości dolara, to faktem jest, że doprowadziło kursy do kilkumiesięcznych minimów. Powoli jednak możemy dostrzec oznaki wypalania się ruchu umacniającego PLN, ale otwarte pozostaje pytanie, czy to już zmiana trendu, czy tylko przystanek?

Do tego momentu kwiecień można opisać jako pokaz siły polskiego złotego. Po dotarciu pod koniec marca do wieloletnich szczytów na niektórych parach z głównymi walutami następnie otrzymaliśmy wyraźną zmianę trendu. Jednak spadkowe ruchy na wykresach wyhamowały i nie ma pewności, czy zarówno wydarzenia na głównej parze walutowej świata, jak i polepszająca się sytuacja epidemiologiczna w kraju, mogą jeszcze dać złotemu sił do dalszego marszu na południe.