Komentarze walutowe

Wczorajszy dzień został zdominowany przez dane zza oceanu. Zaczęło się od wyższej od oczekiwań inflacji, kolejnego napływu kapitału do dolara i wiary w jego siłę. Później pojawił się jednak efekt jojo, wywołany słabszym wydźwiękiem danych z posiedzenia FED.

Dynamika cen w Polsce odhacza coraz wyższe poziomy, przebijając nawet wyśrubowane oczekiwania. Niestety, nie ma to przełożenia w umocnieniu krajowej waluty, która środowego poranka ulega czynnikom zewnętrznym. Dziś uwaga świata finansów skupiona jest głównie na wrześniowym odczycie inflacyjnym ze Stanów. W tle utrzymujące się wysokie ceny surowców energetycznych.

W Japonii coraz więcej mówi się o potencjalnej interwencji walutowej. Inwestorzy najwyraźniej obawiają się nadmiernego osłabienia jena na tyle, że mimo spadającej inflacji japońska waluta nie traci na wartości. Inflacja w Europie, pomimo sztuczek podatkowych, nadal straszy i powoduje obawy o wzrost stóp procentowych. W USA Dzień Kolumba nie przyniósł większych zmian na rynkach.

Wśród analityków nie brakuje optymistów czekających na przedwyborczy sukces dyplomatyczny. W ten weekend jeszcze się go nie doczekaliśmy. Optymizm konsumentów za oceanem słabnie, a kanadyjski rynek pracy ma coraz większe problemy.

Ostatni miesiąc na rynkach finansowych ma przynajmniej jedną pewną rzecz: mocarnego dolara. Pod naporem USD uginają się praktycznie wszyscy, w tym EUR. To tragiczny układ dla PLN, który na parach z głównymi walutami jest najsłabszy od kilkunastu miesięcy. Drobne szanse dla złotego znajdziemy na parze z funtem.