Dawid Górny

W tym tygodniu po raz kolejny obserwujemy karkołomność amerykańskiej waluty. Powodem słabości dolara jest brak wiary rynku w dalsze podwyżki kosztu pieniądza za oceanem. Powyższe odznacza się na wielu wykresach. Euro, podobnie jak złoty, cały czas umacnia się względem amerykańskiej waluty.  Ponadto dla niektórych zaskoczeniem mogło być wtorkowe umocnienie na wykresie złota.

Bieżący tydzień minął w dość spokojnej atmosferze, jeżeli za punkt odniesienia przyjmiemy dwa poprzednie. Nie upadł żaden bank. Rządzący starają się sugerować opanowanie sytuacji. W związku z powyższym na rynkach odczuć można było zwiększony apetyt na ryzyko. Skorzystał na tym złoty, dodatkowo wspierany umocnieniem euro na wykresie głównej pary walutowej świata.

W tym tygodniu poznaliśmy decyzje w sprawie kosztu pieniądza z kilku głównych banków centralnych na świecie. Stopy procentowe zostały podniesione w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Norwegii oraz USA. Największe zamieszanie na rynkach spowodowała decyzja zza oceanu. Rezerwa Federalna nie pomogła dolarowi, mimo że ruch w górę został wykonany po raz dziewiąty z rzędu.

Obecny tydzień ostatecznie przebiegł na korzyść amerykańskiego dolara. Na głównej parze walutowej świata ponownie udało się zejść poniżej poziomu 1,07 USD. Gdy kapitał odpływa za ocean, traci na tym euro, a co za tym idzie i polski złoty. W lutym rozpoczęły się także spadki  na złocie.

W tym tygodniu kalendarz makroekonomiczny pękał w szwach. Uwagę inwestorów przykuły zwłaszcza dane dotyczące kosztu pieniądza. Do najważniejszych należały decyzje Rezerwy Federalnej, Europejskiego Banku Centralnego oraz Banku Anglii. Nie oznacza to jednak, że kursy walutowe nie reagowały na pozostałe publikacje.